Jeden z najbardziej rozpoznawalnych gramofonow Micro.
Musze przyznac , ze bardzo dlugo zwlekalem z napisaniem artykulu na temat BL-91 ale w internecie krazy coraz wiecej opisow oraz opinii na ten temat , ktore jak to juz w zyciu bywa sa bardzo czesto wzajemnie sprzeczne lub wrecz nieprawdziwe . Dlatego tez sprobuje ponizej pare rzeczy zwiazanych z tym gramofonem wyjasnic lub ewentualnie skorygowac.
Naped pojawil sie na rynku w 1980 roku i byla to rewolucja . Produkcja zakonczyla sie w roku 1984 . Cena w Japonii to 110.000 JPY , w Europie a konkretnie w Niemczech bylo to 1600,00 DM.
Oferowane byly dwie wersje tego napedu :
-BL-91 ( wersja krotka ) 532 x 420 x 175 mm waga 16 kg
-BL-91 L ( wersja dluga przeznaczona dla ramion 12 calowych ) 602 x 472 x 146 mm waga 22 kg
Plinta o wymiarach 532 x 420 x 50 mm i wadze 8,2 kg zbudowana jest jak wiekszosc gramofonow Micro z wyzszej polki w technice warstwowej “Sandwich”. W rzeczywistosci obala to szeroko rozpowszechniona informacje jakoby w przypadku BL-91 byla to konstrukcja z pelnego drewna . Konkretnie jest to siedem warstw ,patrzac od gory : cztery cienkie warstwy pelnego drewna praktycznie tworzace warstwe sklejki , a nastepnie dwie 20 mm warstwy plyty wiorowej przelozone arkuszem blachy olowianej .
Talerz o srednicy 310 mm odlewany z aluminium metoda cisnieniowa wazy 2950 gr . Jako alternatywe tokijska firma oferowala rowniez talerz w wersji RT-2000 G ( odlew z brazu ) o wadze 8000 gr.
Gramofon wyposazony jest w bardzo ciekawy silnik wyprodukowany przez koncern Nidec Nihon Servo. Jest to bezszczotkowy silnik pradu stalego o duzym momencie obrotowym sterowany przez servomechanizm . Posiada 4 segmenty oraz 6 gniazd . Rotor znajduje sie na zewnatrz co zapewnia znacznie cichsza prace oraz bardzo stabilne obroty ( zaleta tego rozwiazania jest to , ze rotor zewnetrzny dziala w tym przypadku jak kolo zamachowe co zapewnia bardzo stabilna predkosc oraz male gabaryty przy zachowaniu stosunkowo duzej mocy ) . Poza tym caly uklad jest zamkniety w dodatkowej obudowie .
Konstrukcja lozyska talerza jest praktycznie rozwinieciem idei lozyska hybrydowego zastosowanego w takich modelach jak np. Micro BL-1001 czy BL-101. W tym przypadku caly uklad wykonany jest jeszcze bardziej precyzyjnie z dokladnoscia do 0,4 mikrometra . Os lozyska wykonana z wysokiej jakosci stali kwasowej porusza sie w specjalnej tulei wykonanej z brazu utwardzonego metoda spiekania. Calosc zanurzona jest w specjalnym oleju przekladniowym zawierajacym mikro drobinki olowiu . Ta jakby to powiedziec kapiel olejowa zapewnia podczas rotacji pomiedzy poszczegolnymi elementami prawie bezkontaktowa prace oraz izolacje od rezonansow mechanicznych ( na powierzchni pomiedzy walem i tuleja powstaje film olejowo olowiany ).
Dzieki zastosowaniu tej metody lozysko praktycznie nie wymaga okresowej obslugi . Z praktyki powiem , ze lozyska te bedace w uzyciu od ponad 40 lat nie przejawiaja koniecznosci jekiejkolwiek regeneracji lub wymiany oleju ( pod warunkiem , ze nie nastapily uszkodzenia mechaniczne lub wyciek oleju ).
Transformator zastosowany w BL-91 to jak na tamte czasy tez pewnego rodzaju nowinka techniczna jezeli chodzi o gramofony. Jest to trafo nie posiadajace klasycznego rdzenia . Rozwiazanie to umozliwia praktycznie bezglosna prace ( nie ma materialu magnetycznego , ktory moglby drgac ). Rok wczesniej podobne transformatory inzynierowie Micro zastosowali w Luxmanach PD-121 oraz PD-131.
Uklad elektroniczny opiera sie na dosc precyzyjnym systemie sterowania serwo . Zakres plynnej regulacji obrotow w zakresie +/- 6% ( wspolny potencjometr dla obu predkosci ). Napiecie na plytce sterujacej ok 12 V .
Jedynym rzeczywistym słabym punktem tego gramofonu są moim zdaniem jego nóżki. Montowane fabrycznie elementy – w zasadzie aluminiowe tuleje, w których znajdują się gumowe, pneumatycznie działające absorbery – pozostawiają pod względem jakości i funkcjonalności sporo do życzenia.
W tej klasie urządzenia nóżki pozbawione możliwości regulacji wysokości są zdecydowanie niewystarczające. Precyzyjne wypoziomowanie gramofonu należy przecież do podstawowych warunków jego prawidłowej pracy.
Najprawdopodobniej sam producent dostrzegł ten problem, ponieważ w katalogu z 1981 roku jako wyposażenie opcjonalne oferowano bardzo solidne nóżki z serii MSB-100. Moim zdaniem jest to znacznie lepsze i technicznie bardziej uzasadnione rozwiązanie.
Plinta przygotowana jest do montazu baz z serii A-1200 lub baz ASB typu A-125 . Osobiscie w tym przypadku preferuje A-125 . Bazy ASB ( z ruchomym rdzeniem ) posiadaja te wielka zalete , ze mozna je regulowac w sposob plynny , a nie skokowy ( seria A-1200 ) bez koniecznosci odkrecania wszystkich szesciu srub .
Jak już wspomniałem we wstępie, Micro Seiki BL-91 należy – obok Micro Seiki DD-40 – do najbardziej rozpoznawalnych gramofonów tokijskiej manufaktury. Rozpoznawalność ta wynika przede wszystkim z dwóch aspektów.
Po pierwsze, konstrukcja ta wyraźnie odbiega stylistycznie i konstrukcyjnie od wcześniejszych projektów firmy. Najbardziej charakterystycznym elementem jest umieszczenie silnika napędowego w dolnym lewym rogu plinty. Jego obudowa pełni jednocześnie funkcję panelu sterującego wszystkimi podstawowymi funkcjami gramofonu. W tej klasie konstrukcji Micro Seiki nie stosowało wcześniej – ani później – podobnego rozwiązania, co czyni BL-91 projektem wyjątkowym również z punktu widzenia wzornictwa przemysłowego.
Po drugie, w konstrukcji tego „drapaka” zastosowano szereg bardzo zaawansowanych, jak na swoje czasy, rozwiązań technicznych. Dotyczy to między innymi układu napędowego, konstrukcji silnika, precyzyjnego łożyska talerza, transformatora zasilającego oraz paska napędowego. Elementy te zaprojektowano z myślą o maksymalnej stabilności obrotów, minimalizacji drgań oraz możliwie najniższym poziomie szumów mechanicznych.
Mimo upływu lat oraz stosunkowo dużej liczby wyprodukowanych egzemplarzy, Micro Seiki BL-91 pozostaje do dziś jednym z najbardziej poszukiwanych gramofonów tej marki. Cieszy się uznaniem zarówno wśród użytkowników, jak i kolekcjonerów klasycznych konstrukcji analogowych.
